جام می می ریخت ره ره زانک مست مست بود

دوش آن جانان ما افتان و خیزان یک قبا

مست آمد با یکی جامی پر از صرف صفا

خاک ره می گشت مست و پیش او می کوفت پا

صد هزاران یوسف از حسنش چو من حیران شده

ناله می کردند کی پیدای پنهان تا کجا