خاک ره می گشت مست و پیش او می کوفت پا

دوش آن جانان ما افتان و خیزان یک قبا

مست آمد با یکی جامی پر از صرف صفا

جام می می ریخت ره ره زانک مست مست بود

صد هزاران یوسف از حسنش چو من حیران شده

ناله می کردند کی پیدای پنهان تا کجا

جان به پیشش در سجود از خاک ره بد بیشتر