جان به پیشش در سجود از خاک ره بد بیشتر

خاک ره می گشت مست و پیش او می کوفت پا

صد هزاران یوسف از حسنش چو من حیران شده

ناله می کردند کی پیدای پنهان تا کجا

عقل دیوانه شده نعره زنان که مرحبا

جیب ها بشکافته آن خویشتن داران ز عشق

دل سبک مانند کاه و روی ها چون کهربا