می شکستند خم ها و می فکندند چنگ و نا

ترس جان در صومعه افتاد زان ترساصنم

می کش و زنار بسته صوفیان پارسا

وان مقیمان خراباتی از آن دیوانه تر

شور و شر و نفع و ضر و خوف و امن و جان و تن

جمله را سیلاب برده می کشاند سوی لا

نیم شب چون صبح شد آواز دادند موذنان