کند کوتاه، دست از زلف و از لعل شکر خندش

پدر، خواهد ببرد زلفکان چون کمندش را

پسر حیران، که چون سازد گرفتاران بندش را

نداند کاین دو هندو، پاسبانانند قندش را

سپندش خال و دودش زلف و آتش، پرتو رویش

عبث بی دود میخواهی بر این آتش، سپندش را