صبوحی آنقدر نگذاشت آن زلف تا برجا

عبث بی دود میخواهی بر این آتش، سپندش را

نکرده هیچ ابرو خم به قطع زلف می ماند

کمانداری که داد از دست ارپیچان کمندش را

که گیری یک شب و بوسی دو لعل نوشخندش را