شده خونین بهر جای چمن بینی نشانم را

به گردن بسته ای چون رشتۀ بر پای زنجیرم

مروت کن اجازت ده که بگشایم زبانم را

به پیرامون گل از بس خلیده خار در پایم

در این کنج قفس دور از گلستان، سوختم، مردم

خبر کن ای صبا از حال زارم، باغبانم را

ز تنهائی دلم خون شد، خدا را محرم رازی