که بنویسم بسوی دوستانم، داستانم را

در این کنج قفس دور از گلستان، سوختم، مردم

خبر کن ای صبا از حال زارم، باغبانم را

ز تنهائی دلم خون شد، خدا را محرم رازی

من بیچاره آن روزی به قتل خود یقین کردم

که دیدم تازه با گرگ الفتی باشد، شبانم را

اسیرم ساخت در دست قضا و پنجۀ دشمن