تو که چون سرو، ز آسیب خزان آزادی

به امیدی که بیائی تو به غمخواری ما

چند آزار دل ما دهی، ای راحت جان

راحت جان مگرت هست، دل آزاری ما؟

چه غمی باشدت از حال گرفتاری ما؟

چشم فتان تو را دوش، بدیدم در خواب

ای بسا فتنه که برخاست ز بیداری ما