چشم فتان تو را دوش، بدیدم در خواب

راحت جان مگرت هست، دل آزاری ما؟

تو که چون سرو، ز آسیب خزان آزادی

چه غمی باشدت از حال گرفتاری ما؟

ای بسا فتنه که برخاست ز بیداری ما