صبوحی دل مده از دست، محکمش میدار

ز سیل باده بهل تا شود خراب امشب

دلم که داشت قرار اندر آن دو زلف چو شب

بود چو گوی بچوگان در اضطراب امشب

که چشم یار، بود بر سر عتاب امشب