بر ناز خود بناز که نازت کشیدنی است

تا چند پیش ناز تو باید نیاز کرد

چشمت نظر ز لطف به عاشق نمی کند

چون آهوی ختائی کارش رمیدنی است

از مشربت زلال لبست کام دل برآر