چشمت نظر ز لطف به عاشق نمی کند

تا چند پیش ناز تو باید نیاز کرد

بر ناز خود بناز که نازت کشیدنی است

چون آهوی ختائی کارش رمیدنی است

از مشربت زلال لبست کام دل برآر

سرچشمۀ حیات زلالت چشیدنی است