چون آهوی ختائی کارش رمیدنی است

تا چند پیش ناز تو باید نیاز کرد

بر ناز خود بناز که نازت کشیدنی است

چشمت نظر ز لطف به عاشق نمی کند

از مشربت زلال لبست کام دل برآر

سرچشمۀ حیات زلالت چشیدنی است

خوشدل مرا نمای بد شنامت ای حبیب