من نه به خود گشته ام فتنۀ آن روی و موی

دوست رها کی کند دست ز دامان دوست؟

پر شده پیمانه ام گر چه ز خون جگر

بالله اگر بشکنم ساغر پیمان دوست

فتنۀ جان و دل است نرگس فتان دوست

گر به علاج دلم آمده ای ای طبیب

درد دلم را بجوی، چاره ز درمان دوست