پشت مرا اگر غمت شکست، عجب نیست

ریخت به خاک آبروی آتش زرتشت

پیش لبت جان سپردم و به که گویم

بر لب آب حیات، تشنگیم کشت

بار فراق تو، کوه را شکند پشت

خون مرا چشم جادوی تو نمی ریخت

از پی قتلم لبت به شیر زد انگشت