آب حیاتش تراود از بن ناخن

آن به کلیسا و این به کعبه کند پشت

دشمن اگر می کشد، به دوست توان گفت

با که توان گفت اینکه: دوست مرا کشت؟

آنکه لبت را نشان دهد به سر انگشت

کام، صبوحی نبرد از لب لعلت

تا که به خون جگر چو غنچه نیاغشت