چو طایری است که شب، آشیانه می طلبد

دلی که در خم زلف، شانه می طلبد

ز شوق خال تو، دل می تپد در آن خم زلف

حریص بین، که به دام است و، دانه می طلبد

دلم به خانه خرابی خویش می گرید