ز بهر کشتنم این بس که دوستدار وی ام

حریص بین، که به دام است و، دانه می طلبد

دلم به خانه خرابی خویش می گرید

چو بهر زلف تو مشاطه شانه می طلبد

دگر چرا پی قتلم، بهانه می طلبد

چو مفلسی است که خواهد ز ممسکی نعمت

کسی که راحتی از این زمانه، می طلبد