بستن به دست خویش حنا را بهانه کرد

رفتم به مسجد از پی نظارۀ رخش

بر رو گرفت دست و، دعا را بهانه کرد

آغشته بود پنجه اش از خون عاشقان

خوش می گذشت دوش صبوحی به کوی او

بر جا نشست و، شستن پا را بهانه کرد