بر رو گرفت دست و، دعا را بهانه کرد

آمد به بزم و، دید من تیره روز را

ننشست و رفت، تنگی جا را بهانه کرد

رفتم به مسجد از پی نظارۀ رخش

آغشته بود پنجه اش از خون عاشقان

بستن به دست خویش حنا را بهانه کرد

خوش می گذشت دوش صبوحی به کوی او