آمد به بزم و، دید من تیره روز را

دلبر به من رسید و جفا را بهانه کرد

افکند سر به زیر، حیا را بهانه کرد

ننشست و رفت، تنگی جا را بهانه کرد

رفتم به مسجد از پی نظارۀ رخش

بر رو گرفت دست و، دعا را بهانه کرد