خوش می گذشت دوش صبوحی به کوی او

بر رو گرفت دست و، دعا را بهانه کرد

آغشته بود پنجه اش از خون عاشقان

بستن به دست خویش حنا را بهانه کرد

بر جا نشست و، شستن پا را بهانه کرد