خجلت و شرم، به حدیست که در مجلس دوست

که زنخدان تو آتش به چه زمزم زد

حال دلسوختۀ عشق، کسی می داند

که به دل، زخم تو را در عوض مرهم زد

آستین هم نتوان بر مژۀ پر نم زد