دررباید جانت را او از سزا و ناسزا

از میان شمع بینی برفروزد شمع تو

نور شمعت اندرآمیزد به نور اولیا

مر تو را جایی برد آن موج دریا در فنا

لیک از آسیب جانت وز صفای سینه ات

بی تو داده باغ هستی را بسی نشو و نما

در جهان محو باشی هست مطلق کامران