خار غم اندر دل مجروح بلبل، بشکند

تا هلال ابروی جانان ز چشمم دور شد

اندر این ره، سیل ها باشد که صد پل بشکند

چون نسیم صبحگاهی پردۀ گل بردرد

ای صبوحی سر و حدت را، ز دست خود مده

تا خیال زهد و تقوا را توکل بشکند