اندر این ره، سیل ها باشد که صد پل بشکند

ور خرامان سرو گلنارش کند میل چمن

سرو را از پا در اندازد، دل گل بشکند

تا هلال ابروی جانان ز چشمم دور شد

چون نسیم صبحگاهی پردۀ گل بردرد

خار غم اندر دل مجروح بلبل، بشکند

ای صبوحی سر و حدت را، ز دست خود مده