کس ندیدم که در این شهر، گرفتار تو نیست

خنک آن کس که حذر کرد، پی دل برود

گر همه عمر، نداده است کسی دل به خیال

چون بیاید به سر کوی تو، بی دل برود

مگر آنکس که به شب آید و غافل برود

ساربان! تند مران، ورنه، چنان می گریم

که تو و ناقه و محمل، همه در گل برود