مگر آنکس که به شب آید و غافل برود

گر همه عمر، نداده است کسی دل به خیال

چون بیاید به سر کوی تو، بی دل برود

کس ندیدم که در این شهر، گرفتار تو نیست

ساربان! تند مران، ورنه، چنان می گریم

که تو و ناقه و محمل، همه در گل برود

سر آن کشته بنازم که پس از کشته شدن