سر آن کشته بنازم که پس از کشته شدن

مگر آنکس که به شب آید و غافل برود

ساربان! تند مران، ورنه، چنان می گریم

که تو و ناقه و محمل، همه در گل برود

سر خود گیرد و اندر پی قاتل برود

باکم از کشته شدن نیست، از آن می ترسم

که هنوزم رمقی باشد و قاتل برود