سرو خوش است از کنار جوی برآید

گر بر غلمان برند صفحۀ رویش

حور بهشتی چو دیو در نظر آید

پای اگر می نهی، به دیدۀ من نه

تلخ مگو، رخ ترش مکن که از آن لب

هر چه بگویی تو تلخ، چون شکر آید

در سفر عشق نیست غیر خطر هیچ