هر چه بگویی تو تلخ، چون شکر آید

پای اگر می نهی، به دیدۀ من نه

سرو خوش است از کنار جوی برآید

تلخ مگو، رخ ترش مکن که از آن لب

در سفر عشق نیست غیر خطر هیچ

خوش بودم هر چه زین سفر بسر آید

میکشی ام گه به سوی کعبه و گه دیر