همچو صیدی که مصور به دم شیر کشید

بعد چشم تو، مصور چو به ابرو پرداخت

شد چنان مست که بر روی تو شمشیر کشید

دل اسیر مژه ات از عدم آمد به وجود

پیش تشریف رسای کرم دوست ازل

منت از کوتهی خامۀ تقدیر کشید

لاغری بین که در اندیشۀ نقشم، نقاش