منت از کوتهی خامۀ تقدیر کشید

دل اسیر مژه ات از عدم آمد به وجود

همچو صیدی که مصور به دم شیر کشید

پیش تشریف رسای کرم دوست ازل

لاغری بین که در اندیشۀ نقشم، نقاش

آنقدر ماند که تصویر مرا پیر کشید

گر خرابم کنی ای عشق چنان کن، باری