از دم پیر مغان خازن میخانه شدم

در جهان بودنم از دوستی اوست بلی

شایق گنج بدم، ساکن ویرانه شدم

خادم مسجد آدینه اگر بودم دوش

نکنم سجده بشکرانه چرا تا که چنین

فارغ از صومعه و سبحۀ صد دانه شدم

از من ای دوست مباش این همه بیگانه که من