تا چو آن شمع شب افروز باغیار توئی

فارغ از صومعه و سبحۀ صد دانه شدم

از من ای دوست مباش این همه بیگانه که من

آشنای تو شدم، کز همه بیگانه شدم

ز آتش غیرت دل، غیرت پروانه شدم

گر جنون دارم، اگر عقل، صبوحی باری

رفتم و مایل آن دلبر فرزانه شدم