من از گدای در کوی می فروش شنیدم

توئی که سوختی م از فراق و رحم نکردی

منم که سوختم و ساختم، نفس نکشیدم

رموز غیب که یزدان بجبرئیل نگفتی

هر آنچه تخم طرب کاشتم به مزرعۀ دل

ز بخت بد چو صبوحی گیاه غم درویدم