من با امید وصل تو با باده سرخوشم

از آب چشم و آتش دل بی تو هر زمان

گاهی در آب غوطه ور و گه در آتشم

گر صد رهم رقیب کشد از جفا هنوز

از سیل اشک و نالۀ غم آه دردناک

سوزد درون و چهرۀ از خون منقشم

نبود متاع دیگرم اندر دیار عشق