نبود متاع دیگرم اندر دیار عشق

من با امید وصل تو با باده سرخوشم

از سیل اشک و نالۀ غم آه دردناک

سوزد درون و چهرۀ از خون منقشم

ای وای اگر مدد نکند بخت سرکشم

جانا به وری و موی عزیزت که در جهان

یکدم خیال روی تو نبود فرامشم