جانش آمد بلب و باز صبوحی می گفت

بحث با جاهل این مساله تا چند کنم

من که هنگام فریضه سگم اندر بغل است

بیخود از بهر ریا نافله تا چند کنم

صبر در عشق تو جانا هله تا چند کنم