کتاب نیست که می خواند آن نگار به مکتب

همای حسن پریده است و سایۀ پرش است این

ستاده بر سر نعشم، گرفته دست به مژگان

که این قتیل نگاه منست و خنجرش است این

کند حساب شهیدان خویش و دفترش است این

نشان آبله دیدم به روی یار بگفتم

قسم به آیۀ رحمت که اصل جوهرش است این