خدا نکرده خورد برگ گل به خار، گره

ز ابروی عرق آلوده ات گره بگشا

که خورده بر دم شمشیر آبدار، گره

به سایۀ مژه ام پا منه، که می ترسم

گره زدی سر زلف و، دلم ز ناله فتاد

فتد ز نغمه، چو افتد به سیم تار، گره

بسی دهان تو تنگ است در سخن گوئی