بسی به کار صبوحی گره زده زلفت

فتد ز نغمه، چو افتد به سیم تار، گره

بسی دهان تو تنگ است در سخن گوئی

که در لبان تو، مو می خورد هزار گره

چو مفلسی زده بر سیم خوش عیار، گره