که به دل، عادت چنگیز و هلاکو داری

ای که صد سلسله دل، بسته به هر مو داری

باز دل می بری از خلق، عجب رو داری

خون عشاق، حلال است، مگر در بر تو

از گل و لاله و سرو لب جو، بیزارم

تا تو بر سرو قدت روضۀ مینو داری

تو پریزاده نگردی به جهان، رام کسی