از گل و لاله و سرو لب جو، بیزارم

باز دل می بری از خلق، عجب رو داری

خون عشاق، حلال است، مگر در بر تو

که به دل، عادت چنگیز و هلاکو داری

تا تو بر سرو قدت روضۀ مینو داری

تو پریزاده نگردی به جهان، رام کسی

حالت مرغ هوا، شیوۀ آهو داری