کرده رهبان مبارک پر ز نور این غار را

دایما فخرست جان را از هوای او چنان

کو ز مستی می نداند فخر را و عار را

هست غاری جان رهبانان عشقت معتکف

گر شود عالم چو قیر از غصه هجران تو

نخوتی دارد که اندرننگرد مر قار را

چون عصای موسی بود آن وصل اکنون مار شد