کو ز مستی می نداند فخر را و عار را

محو می گردد دلم در پرتو دلدار من

می نتانم فرق کردن از دلم دلدار را

دایما فخرست جان را از هوای او چنان

هست غاری جان رهبانان عشقت معتکف

کرده رهبان مبارک پر ز نور این غار را

گر شود عالم چو قیر از غصه هجران تو