می نتانم فرق کردن از دلم دلدار را

گر ز آب لطف تو نم یافتی گلزارها

کس ندیدی خالی از گل سال ها گلزار را

محو می گردد دلم در پرتو دلدار من

دایما فخرست جان را از هوای او چنان

کو ز مستی می نداند فخر را و عار را

هست غاری جان رهبانان عشقت معتکف