کس ندیدی خالی از گل سال ها گلزار را

عقل از عقلی رود هم روح روحی گم کند

چونک طنبوری ز عشقت برنوازد تار را

گر ز آب لطف تو نم یافتی گلزارها

محو می گردد دلم در پرتو دلدار من

می نتانم فرق کردن از دلم دلدار را

دایما فخرست جان را از هوای او چنان