گر ز آب لطف تو نم یافتی گلزارها

در سجودافتادگان و منتظر مر بار را

عقل از عقلی رود هم روح روحی گم کند

چونک طنبوری ز عشقت برنوازد تار را

کس ندیدی خالی از گل سال ها گلزار را

محو می گردد دلم در پرتو دلدار من

می نتانم فرق کردن از دلم دلدار را